Mijn moeder leeft nog steeds in mij
Soms dringt het pas later tot je door wat iemand werkelijk voor je betekend heeft. Niet alleen in daden, maar in kleine signalen, gebaren en in de niet-gezegde woorden.
Mijn moeder overleed al enige tijd geleden, maar leeft nog steeds in mij voort op een bijzondere manier.
Ter herinnering aan haar kocht ik een beeldje van een fluitspeler. Het beeld raakte me direct. Iets in de houding, de eenvoud, de verstilling. Voor mij werd het een poëtische metafoor voor haar ziel – kwetsbaar én kracht.
Mijn moeder stond haar leven lang in de overlevingsstand. Ze had elf kinderen groot te brengen. Haar dagen stonden in het teken van zorgen, doen wat nodig was, geen ruimte voor haarzelf innemen. Een vrouw met een hart vol toewijding en verantwoordelijkheidsgevoel.
zou dit nog iets voor mij zijn?
Toen ik als trainer aan het begin stond van mijn spirituele en intuïtieve pad – voorzichtig, zoekend, en een beetje onwennig –stelde ze me zo maar ‘out of the blue’ de vraag: ‘Zou zo’n training nog iets voor mij zijn?’
Zij was toen al ruim de 80 gepasseerd, maar het was alsof ze een glimp liet zien van iets wat al lang in haar leefde – een verlangen dat misschien nooit de kans kreeg om echt tot bloei te komen.
Haar vraag heeft me geraakt en nooit meer losgelaten. Want misschien wás ze al spiritueel – op haar eigen, stille manier. In haar zorg. In haar liefde. In haar onuitgesproken weten.
Soms denk ik dat het pad dat ik nu loop, ook een echo is van haar verlangen. Een weg die zij niet kon gaan, maar die zij in stilte aanraakte.
ik stond niet alleen
Ik dacht lange tijd dat ik alleen stond in mijn zoektocht. In een wereld waarin spiritualiteit in het gezin waar ik opgroeide vreemd leek, ongepast misschien zelfs. Maar nu voel ik dat ze er was – en is.
En ik weet nu: ik stond niet alleen.
Ben Hoogenboom
Inspiratiedagen ZenCenter: Innerlijke vrijheid – in gesprek met eenzaamheid