Dankbaarheid is een woord dat wat op de achtergrond is geraakt.
Dankbaarheid heeft plaatsgemaakt voor het gevoel ergens recht op te hebben. Recht op geluk, aandacht, succes, gezondheid of vervulling.
En ongemerkt kan daardoor het gevoel ontstaan dat alles maakbaar en vanzelfsprekend is.
We leven nu eenmaal in een tijd waarin bijna alles direct beschikbaar is.
Met één druk op de knop bestellen we het pakketje wat morgen al in huis is. Antwoorden zijn binnen enkele seconden beschikbaar via AI.
Schreeuwende reclames en social media wijzen ons er constant op dat we een tekort aan iets hebben of iets missen wat anderen wel hebben. Wie voortdurend bezig is met wat ontbreekt, verliest het zicht op wat er al is.
In onze welvaartsmaatschappij raakt het begrip ‘dankbaarheid’ steeds meer op de achtergrond. Misschien is dat wel een kenmerk van deze tijd: we zijn steeds beter geworden in krijgen, maar minder vertrouwd geraakt met dankbaar zijn voor het ontvangen.
Dankbaarheid zit in het kleine
Dankbaarheid vraagt namelijk iets anders van ons. Want pas wanneer we stilstaan, merken we hoeveel ons iedere dag gegeven wordt:
Een gesprek waarin iemand echt luisterde. – Een hand op je schouder. – De rust van de ochtend. – Lucht die je inademt zonder dat je daar iets voor hoeft te doen. – Een mooie zonsopgang – Een moment waarop je even niets hoeft.
Dankbaarheid zit zelden in de grote momenten. Vaak woont ze juist in het kleine en eenvoudige dat we haastig voorbijlopen.
Misschien is dat ook waarom dankbaarheid zo’n transformerende kracht kan hebben. Niet omdat je problemen verdwijnen en ook niet omdat alles plotseling positief wordt. Maar omdat je manier van kijken en beleven verandert.
Hoe voller het leven- Hoe leger het kan voelen
Wie voortdurend gericht is op wat ontbreekt, leeft al snel vanuit schaarste. Er moet altijd iets bij. Meer erkenning. Meer zekerheid. Meer bevestiging.
En hoe voller het leven wordt, hoe leger het soms toch kan voelen.
Dankbaarheid doorbreekt die beweging. Ze brengt je terug naar dit moment. Naar wat er al is.
Misschien is dankbaarheid daarom geen gevoel dat vanzelf ontstaat, maar een innerlijke beleving. Een manier van aanwezig zijn.
Waar ben jij dankbaar voor?
Voor mij helpt een eenvoudig ritueel om dat vergeten gevoel weer toe te laten. Door aan het eind van de dag even stil te zijn en mezelf de vraag te stellen: Waar ben ik dankbaar voor vandaag?
Misschien verschijnt er eerst niets. Maar wanneer je langer stil blijft, komen vaak kleine dingen naar boven.
Zoals b.v. : Een onverwachte ontmoeting. Een positief gesprek. Je aangeraakt voelen door de natuur. Een liefkozing. Of het gevoel van gedragen te worden.
Sommige mensen schrijven iedere avond drie dingen op waarvoor ze dankbaar zijn. Niet als een verplicht ritueel, maar als een oefening in aandacht.
Misschien klinkt dat klein en simpel. Maar juist in dat kleine opent zich soms iets groots.
Want waar dankbaarheid groeit, verandert vaak ook onze verhouding tot het leven. Er komt meer verwondering. Minder vanzelfsprekendheid.
En misschien ontdekken we dan opnieuw dat het leven niet alleen iets is wat we ons moeten toe-eigenen of beheersen, maar ook iets is dat ontvangen mag worden.