Alleen of verbonden
Soms kun je het gevoel hebben dat je er helemaal alleen voor staat. Dat jij het moet dragen. Dat jij het moet oplossen. Dat je het alleen moet doen en daarvoor anderen niet nodig hebt. Dat gevoel kan zo vanzelfsprekend worden dat je niet eens meer merkt hoe geïsoleerd het je maakt. Niet alleen geïsoleerd van anderen, maar ook van het grotere geheel waar je deel van uitmaakt.
Jouw leven staat niet op zichzelf. Jouw wortels reiken verder terug in de geschiedenis van het leven. In de lange evolutie waarin alles met alles verbonden is. Niet alleen jouw (voor)ouders waar jij uit voortkomt, maar ook ben je verbonden met de natuur en de aarde waar je op leeft. Misschien voelt dat ver weg en is het zelfs onbelangrijk voor je huidige leven. Maar toch, Je draagt het DNA van deze oerbronnen mee in je lichaam en in hoe je je leven vorm geeft.
Ook al sta je voor je gevoel midden in het leven, je bent je meestal niet bewust dat je onderdeel bent van dit grotere geheel. Je bent onlosmakelijk en systemisch verbonden met deze oer-verbindingen. Ze zijn niet verdwenen, maar nog steeds springlevend en verankerd in je lichaam en in je bestaan.
alles is met elkaar verbonden
Je plaatst jezelf op de zijlijn van het leven, als je leeft in een wereld die vooral gericht is op het individu, op autonomie, op zelf doen en zelf dragen. Niets staat werkelijk los. Alles is met elkaar verbonden. Wanneer dat besef vervaagt, kan het leven zwaarder worden en eenzamer. Wat er dan kan ontstaan, is een manier van leven waarin je vooral toekijkt. Je denkt na over het leven. Je regelt het leven. Je probeert het te begrijpen. Maar je neemt er minder aan deel. Alsof je langs de zijlijn staat van een stroom waar je ooit deel van was.
Van oudsher zochten mensen manieren om deze verbinding met hun oerbron te blijven voelen en voeden. Door middel van rituelen, heilige plekken, momenten van samenkomen, het vieren van herinneringen, van stilstaan bij wat groter is dan het individuele leven. In onze tijd zijn veel van deze natuurlijke rituelen naar de achtergrond verdwenen. Niet bewust afgeschaft, maar langzaam vergeten.
wat herinnert jou eraan dat je niet alleen bent, maar deel van iets groters ?
Wat doe jij om je verbonden te voelen met het leven dat je draagt. Wat zou je kunnen doen om de relatie met deze oerbron weer toe te laten? Niet door iets toe te voegen, maar door ruimte te maken. Voor aandacht. Voor stilte. Voor aanwezigheid. Niet om iets terug te halen, maar om weer toegang te krijgen tot wat er altijd al was..
Hier wat tips om de verbinding met deze oerbron te herstellen:
- Vertraag en rust in je lichaam. Niet om iets te bereiken, maar om met aandacht zonder oordeel aanwezig te zijn in het nu.
- Breng je voorouders weer in beeld en stel je voor dat de lijn verder doorloopt. Dit leven is doorgegeven. Je staat niet alleen.
- Zoek regelmatig contact met de natuur. Ga in verbinding met de seizoenen in een natuurlijk levensritme van groei, bloei, loslaten en rust. De natuur herinnert je eraan dat jij deel bent van dezelfde stroom.
- Herken dat je gedragen wordt. Door jezelf de vraag te stellen: Wat draagt mij op dit moment?
- Creëer een persoonlijk ritueel: bv. een kaars aansteken, een wandeling op een vaste plek. Een moment van aandacht aan het begin of einde van de dag.
- Draag een dierbaar voorwerp of een voorwerp uit de natuur dat je herinnert aan jouw verbinding met deze oerkracht.
- Deel met anderen wat je normaal alleen draagt.
- Zoek niet naar een ervaring. Oerenergie laat zich niet oproepen. Ze wordt zichtbaar wanneer je ophoudt met zoeken en begint met toelaten.
Ben Hoogenboom ZenCenter – Centrum voor Zingeving
Lees hier meer inspirerende artikelen.
Beleving coaching in voormalig klooster. Klik hiervoor meer informatie.