Wie herkent het niet. Een ongemakkelijk moment tijdens een gesprek. Koortsachtig zoeken naar onderwerpen. Naar invulling. Het gevoel uit verbinding te zijn.

Wat is ‘uit verbinding zijn’? Het is het moment waarop je niet meer echt aanwezig bent — niet bij de ander, en ook niet bij jezelf. Je schiet in je hoofd, gaat nadenken over wat je moet zeggen, hoe je overkomt, of wat de ander van je vindt. De spontaniteit verdwijnt. Het gesprek wordt iets wat je moet doen in plaats van iets wat gebeurt. Stilte tijdens een gesprek kan je  uit verbinding halen.  Het is niet dat er geen contact is . Het is dat het contact zijn vanzelfsprekendheid verliest en iets wordt wat je probeert te sturen.

Ik vraag me af: Wat gebeurt er als we die stilte niet doorbreken? Als we niet meteen iets doen, zeggen of bedenken. Maar gewoon stil blijven. Niet omdat het moet. Maar om te zien wat er verschijnt.

Want onder die neiging om te vullen, te verbeteren of te sturen… ligt een stille ruimte. Een moment tussen twee gedachten waarin niets hoeft. Als je daar heel even durft te blijven — zonder direct iets te zeggen, zonder het ongemak weg te duwen — kan er iets verschuiven.

De spanning zakt. Je komt terug in jezelf. En van daaruit ontstaat er weer echt contact. Niet gemaakt. Niet bedacht. Maar eenvoudig, levend en direct. Misschien is verbinding dus niet iets wat je hoeft te creëren, maar iets wat verschijnt wanneer je het even niet probeert.

Het is niet de stilte die onrustig maakt… maar wat er in ons beweegt zodra het stil wordt.

Ontdek meer over “Stilte” in de podcast: Stilte achter de woorden