Een veelgehoorde vraag is ‘ Wie ben ik?
Wat maakt mij uniek als mens of als coach? Of waarin kan ik mij onderscheiden in de markt? Wat is mijn ‘unique selling point’. Ieder van ons zal deze vraag herkennen en ooit wel eens op zoek zijn gegaan naar de eigen en unieke uitdrukkingsvorm in het leven.
Ik kan me mijn eigen zoektocht herinneren. Uren mijmerde ik over de zin van het leven en probeerde ik mijn talenten te ontdekken. Meestal kon ik wel wat minpunten benoemen. Dat was niet zo moeilijk.
Na heel wat analyses over mezelf en psychologische tests was ik er nog steeds niet uit. De achterliggende vraag is uiteindelijk van alle tijden: ‘Wie ben ik?’
De vraag ‘wie ben ik?’ brengt je naar binnen
En dan valt het stil. Want deze vraag brengt je naar binnen. Niemand die dit voor jou kan zeggen. Er is geen houvast meer van iemand om je heen. Geen houvast aan diploma’s, aan status en aan al je vrienden in je netwerk. Er is niemand die je kan helpen met het echte antwoord. Geen leraar en geen goeroe,. Je hebt geen houvast aan gebaande paden. Op deze vraag is alleen een volstrekt persoonlijk en uniek antwoord mogelijk.
En misschien dat het antwoord op die vraag ook niet in duidelijke en klare taal voorhanden is. Onze uniekheid laat zich niet afmeten aan standaardbegrippen of laat zich niet in een slimme persoonlijkheidstest tot uitdrukking brengen.
We staan er alleen voor
Ten diepste zullen we beseffen dat de keerzijde van onze uniekheid op eenzaamheid stuit. We staan er alleen voor. Dat is ook de essentie van uniek zijn, want zoals jij is er maar één!
En als we het denken loslaten en proberen in te voelen wat het betekent om contact te maken met deze uniekheid, dan komen we in contact met ons alleen zijn. En daar in die diepte, verscholen tussen angsten, twijfels en verlangens, ligt ons uniek zijn.
Uniek zijn is niet iets wat je kunt maken. Het wordt zichtbaar wanneer je ophoudt te streven, wanneer je jezelf toestaat om te ZIJN. In die ruimte, waar stilte en aandacht samenkomen, ontstaat vanzelf iets bijzonders, iets menselijks. Daar vindt een ontmoeting plaats: van mens tot mens, van hart tot hart.
Als coach beweeg ik vanuit die plek. Niet om te sturen, maar om te verhelderen. Niet om te veranderen, maar om te helpen herinneren wie iemand in wezen al is. Dat maakt ieder gesprek, iedere ontmoeting een klein moment van wederzijdse ontdekking
Wat ga jij doen in dit leven? Durf jij, op de meest beslissende momenten van je leven of je werk te vertrouwen op je eigen hart? En niet te vluchten in de vertrouwde geborgenheid van de groep, de cultuur, de religie of ‘zo hebben we het altijd gedaan’.
En daar in die diepte, verscholen tussen angsten, twijfels en verlangens, ligt ons uniek zijn.
Dat vraagt ook om vertrouwen. Een heel groot vertrouwen en geloof in jouw eigenheid. Ook al is het nog zo lastig en is de ‘hele wereld’ tegen je. Doe wat je moet doen, ook al weet je niet altijd waarom. Ons bestaan is een mysterie. Een onbekendheid waarin elke situatie een persoonlijk antwoord vraagt.
Ben Hoogenboom ZenCenter

De vraag ‘wie ben ik?’ brengt je naar binnen
Ter herinnering aan haar kocht ik een beeldje van een fluitspeler. Het beeld raakte me direct. Iets in de houding, de eenvoud, de verstilling. Voor mij werd het een poëtische metafoor voor haar ziel – kwetsbaar én kracht.
Haar vraag heeft me geraakt en nooit meer losgelaten. Want misschien wás ze al spiritueel – op haar eigen, stille manier. In haar zorg. In haar liefde. In haar onuitgesproken weten.
Eenzaamheid is niet simpelweg een gebrek aan mensen om je heen. Het is meer een gebrek aan verbondenheid. Verbondenheid voelen met anderen, maar misschien nog wel meer met jezelf.
Wanneer je het contact met jezelf verliest, raak je ook de wereld buiten je kwijt. Dan voelt het alsof er een muur staat tussen jou en het leven. Juist op die momenten kan het waardevol zijn om niet weg te lopen van de eenzaamheid, maar er juist mee in gesprek te gaan.
In het nu vallen dualiteiten weg. Er is geen verleden en geen toekomst, geen oordeel en geen vergelijking. Alleen jij, hier, nu. En in dat moment kan een glimp ontstaan van eenheid: de ervaring dat je verbonden bent met jezelf, of met iets groters en daarin nooit alleen kunt zijn.
In verbinding met iets groters
We kunnen natuurlijk niet voorkomen dat een gedachte spontaan in ons opkomt. Wel kunnen we een keuze maken of we ons op dit moment laten meenemen of meeslepen door deze gedachte. We kunnen de keuze maken om de gedachte los te laten en ons te richten op het heden. Op deze manier trainen we ons vermogen om ‘onnodige’ gedachten los te laten en aandacht te hebben voor wat we op dit moment waarnemen.
Wij westerlingen zitten vaak in de Yang energie. Een groot deel van ons leven zijn we bezig met de dingen die zich buiten ons afspelen: De wereld komt op ons af via de krant, televisie, social media. De ontwikkelingen in de wereld met oorlogsdreiging en polarisatie verwijderen ons nog verder van deze innerlijke yin-kern.
Aandacht voor de binnenwereld
Bevries als het ware even in de houding waarin je zit en blijf rustig en ontspannen ademen.
Merk eens op of er gedachten zijn die je afleiden van deze waarneming. Probeer deze gedachten als wolken te zien, waar je jezelf niet mee hoeft te verbinden. Laat ze maar overdrijven. Laat gedachten komen en laat gedachten gaan. Straks heb je weer tijd voor ze. Nu even niet.
In de coronatijd zag men deze vorm van begroeting ook in het Westen wel vaker. De afstand geeft ook ruimte aan een begroeting, waarbij de volledige persoonlijkheid wordt gezien en gerespecteerd. Namasté drukt ook nederigheid, stil worden en respect uit.
‘Ik groet en ik eer het goddelijke in jou,
Vraag je af wat jij wilt brengen op deze aarde. Iets wat ten diepste zin en betekenis geeft aan jouw leven. Waarom ben je hier en wat kom je hier doen? Het hoeft niet iets groots te zijn; het kan ook een klein subtiel verlangen zijn. 