Je bent niet alleen

alleenAlleen of verbonden

Soms kun je het gevoel hebben dat je er helemaal alleen voor staat. Dat jij het moet dragen. Dat jij het moet oplossen. Dat je het alleen moet doen en daarvoor anderen niet nodig hebt. Dat gevoel kan zo vanzelfsprekend worden dat je niet eens meer merkt hoe geïsoleerd het je maakt. Niet alleen geïsoleerd van anderen, maar ook van het grotere geheel waar je deel van uitmaakt.

Jouw leven staat niet op zichzelf. Jouw wortels reiken verder terug  in de geschiedenis van het leven. In de lange evolutie waarin alles met alles verbonden is. Niet alleen jouw (voor)ouders waar jij uit voortkomt, maar ook ben je verbonden met de natuur en de aarde waar je op leeft. Misschien voelt dat ver weg en is het zelfs onbelangrijk voor je huidige leven. Maar toch, Je draagt het DNA van deze oerbronnen mee in je lichaam en in hoe je je leven vorm geeft.

Ook al sta je voor je gevoel midden in het leven, je bent je meestal niet bewust dat je onderdeel bent van dit grotere geheel. Je bent onlosmakelijk en systemisch verbonden met deze oer-verbindingen. Ze zijn niet verdwenen, maar nog steeds springlevend en verankerd in je lichaam en in je bestaan.

alles is met elkaar verbonden

Je plaatst jezelf op de zijlijn van het leven, als je leeft in een wereld die vooral gericht is op het individu, op autonomie, op zelf doen en zelf dragen. Niets staat werkelijk los. Alles is met elkaar verbonden. Wanneer dat besef vervaagt, kan het leven zwaarder worden en eenzamer. Wat er dan kan ontstaan, is een manier van leven  waarin je vooral toekijkt. Je denkt na over het leven. Je regelt het leven. Je probeert het te begrijpen.  Maar je neemt er minder aan deel. Alsof je langs de zijlijn staat van een stroom waar je ooit deel van was.

Van oudsher zochten mensen manieren om deze verbinding met hun oerbron te blijven voelen en voeden. Door middel van rituelen, heilige plekken, momenten van samenkomen, het vieren van herinneringen, van stilstaan bij wat groter is dan het individuele leven. In onze tijd zijn veel van deze natuurlijke rituelen naar de achtergrond verdwenen. Niet bewust afgeschaft, maar langzaam vergeten.

wat herinnert jou eraan dat je niet alleen bent, maar deel van iets groters ?

alleenWat doe jij om je verbonden te voelen met het leven dat je draagt. Wat zou je kunnen doen om de relatie met deze oerbron weer toe te laten? Niet door iets toe te voegen, maar door ruimte te maken. Voor aandacht. Voor stilte. Voor aanwezigheid. Niet om iets terug te halen, maar om weer toegang te krijgen tot wat er altijd al was..

Hier wat tips om de verbinding met deze oerbron te herstellen:

  • Vertraag en rust in je lichaam. Niet om iets te bereiken, maar om met aandacht zonder oordeel aanwezig te zijn in het nu.
  • Breng je voorouders weer in beeld en stel je voor dat de lijn verder doorloopt. Dit leven is doorgegeven. Je staat niet alleen.
  • Zoek regelmatig contact met de natuur. Ga in verbinding met de seizoenen in een natuurlijk levensritme van groei, bloei, loslaten en rust. De natuur herinnert je eraan dat jij deel bent van dezelfde stroom.
  • Herken dat je gedragen wordt. Door jezelf de vraag te stellen: Wat draagt mij op dit moment?
  • Creëer een persoonlijk ritueel: bv. een kaars aansteken, een  wandeling op een vaste plek. Een moment van aandacht aan het begin of einde van de dag.
  • Draag een dierbaar voorwerp of een voorwerp uit de natuur dat je herinnert aan jouw verbinding met deze oerkracht.
  • Deel met anderen wat je normaal alleen draagt.
  • Zoek niet naar een ervaring. Oerenergie laat zich niet oproepen. Ze wordt zichtbaar wanneer je ophoudt met zoeken en begint met toelaten.

Ben Hoogenboom ZenCenter – Centrum voor Zingeving

Lees hier meer inspirerende artikelen.

Beleving coaching in voormalig klooster. Klik hiervoor meer informatie.

Wie ben ik – Wat maakt mij uniek?

Een veelgehoorde vraag is ‘ Wie ben ik?
Wat maakt mij uniek als mens of als coach? Of waarin kan ik mij onderscheiden in de markt? Wat is mijn ‘unique selling point’. Ieder van ons zal deze vraag herkennen en ooit wel eens op zoek zijn gegaan naar de eigen en unieke uitdrukkingsvorm in het leven.

Ik kan me mijn eigen zoektocht herinneren. Uren mijmerde ik over de zin van het leven en probeerde ik mijn talenten te ontdekken. Meestal kon ik wel wat minpunten benoemen. Dat was niet zo moeilijk.

Na heel wat analyses over mezelf en psychologische tests was ik er nog steeds niet uit. De achterliggende vraag is uiteindelijk van alle tijden: ‘Wie ben ik?’

wie ben ik?De vraag ‘wie ben ik?’ brengt je naar binnen

En dan valt het stil. Want deze vraag brengt je naar binnen. Niemand die dit voor jou kan zeggen. Er is geen houvast meer van iemand om je heen. Geen houvast aan diploma’s, aan status en aan al je vrienden in je netwerk. Er is niemand die je kan helpen met het echte antwoord. Geen leraar en geen goeroe,. Je hebt geen houvast aan gebaande paden. Op deze vraag is alleen een volstrekt persoonlijk en uniek antwoord mogelijk.

En misschien dat het antwoord op die vraag ook niet in duidelijke en klare taal voorhanden is. Onze uniekheid laat zich niet afmeten aan standaardbegrippen of laat zich niet in een slimme persoonlijkheidstest tot uitdrukking brengen.

We staan er alleen voor

Ten diepste zullen we beseffen dat de keerzijde van onze uniekheid op eenzaamheid stuit. We staan er alleen voor. Dat is ook de essentie van uniek zijn, want zoals jij is er maar één!

En als we het denken loslaten en proberen in te voelen wat het betekent om contact te maken met deze uniekheid, dan komen we in contact met ons alleen zijn. En daar in die diepte, verscholen tussen angsten, twijfels en verlangens, ligt ons uniek zijn.

wie ben ik?Uniek zijn is niet iets wat je kunt maken. Het wordt zichtbaar wanneer je ophoudt te streven, wanneer je jezelf toestaat om te ZIJN.  In die ruimte, waar stilte en aandacht samenkomen, ontstaat vanzelf iets bijzonders, iets menselijks. Daar vindt een ontmoeting plaats: van mens tot mens, van hart tot hart.

Als coach beweeg ik vanuit die plek. Niet om te sturen, maar om te verhelderen. Niet om te veranderen, maar om te helpen herinneren wie iemand in wezen al is. Dat maakt ieder gesprek, iedere ontmoeting een klein moment van wederzijdse ontdekking

Wat ga jij doen in dit leven? Durf jij, op de meest beslissende momenten van je leven of je werk te vertrouwen op je eigen hart? En niet te vluchten in de vertrouwde geborgenheid van de groep, de cultuur, de religie of ‘zo hebben we het altijd gedaan’.

En daar in die diepte, verscholen tussen angsten, twijfels en verlangens, ligt ons uniek zijn.

Dat vraagt ook om vertrouwen. Een heel groot vertrouwen en geloof in jouw eigenheid. Ook al is het nog zo lastig en is de ‘hele wereld’ tegen je. Doe wat je moet doen, ook al weet je niet altijd waarom. Ons bestaan is een mysterie. Een onbekendheid waarin elke situatie een persoonlijk antwoord vraagt.

Ben Hoogenboom ZenCenter

 

Eenzaamheid

Een gevoel van innerlijke leegte – soms te midden van anderen.

Eenzaamheid. Het is een gevoel dat we allemaal wel kennen. Soms wanneer je alleen bent, maar net zo goed in een groep, of midden in een verjaardag, omringd door gesprekken en vrolijk gelach. En toch kan er dan dat stille gevoel zijn: ik hoor er niet bij.

Ik ken zelf ook momenten van los staan. Van niet weten hoe ik me kan verbinden, of waar ik eigenlijk bij hoor. Soms voel ik me dan verdwaald in mezelf, alsof ik mijn eigen kern kwijt ben. Wat dan blijft is verveling, leegte, en als dat langer duurt, kan dat zomaar in sombere of zelfs depressieve gevoelens over gaan.

Verbonden met jezelf

eenzaamheid, in gesprek met eenzaamheid, eenzaamEenzaamheid is niet simpelweg een gebrek aan mensen om je heen. Het is meer een gebrek aan verbondenheid. Verbondenheid voelen met anderen, maar misschien nog wel meer met jezelf.

Eenzaamheid kan zich op verschillende manieren laten zien. Zeker ook bij jongeren, die nog op zoek zijn naar nieuwe verbindingen. Het gevoel om ergens bij te horen:  in vriendengroepen, in hun beginnende relaties, in de keuze naar een loopbaan en in het zoeken naar hun eigenheid in een complexe wereld.

Wanneer je te snel meegaat met de groep of jezelf te makkelijk aanpast om er maar bij te horen, kan dat een innerlijk gevoel van leegte geven. Want verbondenheid die gebaseerd is op aanpassen in plaats van echtheid, voelt uiteindelijk niet als echte verbinding. Dan raak je los van je eigen kern, je eigen gevoelens en je essentie. En juist daar ontstaat een diepe vorm van eenzaamheid.

Wat eenzaamheid ook is – het verdient aandacht. Niet om het uit de weg gaan, maar om ermee in gesprek te gaan.

eenzaamheid, in gesprek met eenzaamheid, eenzaam,Wanneer je het contact met jezelf verliest, raak je ook de wereld buiten je kwijt. Dan voelt het alsof er een muur staat tussen jou en het leven. Juist op die momenten kan het waardevol zijn om niet weg te lopen van de eenzaamheid, maar er juist mee in gesprek te gaan. 

Werkelijke verbondenheid begint bij trouw blijven aan jezelf. Het belangrijkste is om daarbij in het hier en nu te blijven. Wanneer je met aandacht bij dit moment bent, bij je adem en bij de grond onder je voeten,  dan verandert er iets. Je voelt weer, je ervaart weer verbondenheid en eenheid.

De ervaring dat je verbonden bent met jezelf of met iets groters

eenzaamheid, eenzaam, in gesprek met eenzaamheid,In het nu vallen dualiteiten weg.  Er is geen verleden en geen toekomst, geen oordeel en geen vergelijking. Alleen jij, hier, nu. En in dat moment kan een glimp ontstaan van eenheid: de ervaring dat je verbonden bent met jezelf, of met iets groters en daarin nooit alleen kunt zijn.

Deze intieme verbinding kun je op verschillende manieren voeden. Door stilte,  een meditatie of een wandeling in de natuur. Of door creativiteit,  een hobby, waarin je je kunt uitleven of werk dat je energie geeft. Het maakt niet uit welke vorm je kiest, zolang het je helpt om terug te keren naar je kern.

Eenzaamheid hoeft dus geen vijand te zijn. Het kan een gids zijn die je telkens weer herinnert aan wat er écht toe doet: aanwezig zijn, in verbinding met jezelf. En vanuit die verbondenheid ontstaat er vanzelf ruimte om je ook weer open te stellen voor de ander. 

eenzaamheid, eenzaam, in gesprek met eenzaamheid,

“Verbondenheid is de stille zekerheid dat je gedragen wordt, ook als niemand je vasthoudt”.

 

Tips om om te gaan met eenzaamheid

Wanneer je momenten van eenzaamheid ervaart, helpen je mogelijk onderstaande tips.

Verbinding met de buitenwereld

Kies iets wat je uit je isolement haalt en je een gevoel van betekenis geeft. Dat kan een hobby zijn, werk waarin je opgaat, of vrijwilligerswerk – bijvoorbeeld bij de voedselbank of een andere plek waar je van waarde kunt zijn. Soms moet je daarvoor uit je comfortzone komen en uit je negatieve gedachtestroom.

Verbinding met je binnenwereld

Neem bewust tijd om stil te worden. Dat kan via meditatie, ademhalingsoefeningen of een wandeling. Probeer om meer in het ‘hier en nu’ te leven en je zintuigen te gebruiken, zonder er gelijk (oude) oordelen aan te verbinden. Volg bewust je adem en voel hoe je voeten de grond raken. Zo valt de dualiteit van gedachten weg en ontstaat er rust.

eenzaamheid, in gesprek met eenzaamheid, eenzaam, In verbinding met iets groters

Ergens diep in jou is een bron – je zou het een innerlijke kracht, een stiltepunt of een goddelijke kern kunnen noemen. In moeilijke momenten kun je je hierop afstemmen. Het herinnert je eraan dat je altijd deel uitmaakt van een groter geheel. In deze bron is eenheid, of non-dualiteit, en vanuit die plek hoef je je nooit werkelijk alleen te voelen.

Balans tussen binnen en buiten

Beide kanten versterken elkaar. Wanneer je verbonden bent met jezelf én met anderen, ervaar je een gevoel van eenheid. Eenzaamheid verliest haar kracht zodra je voelt dat je zowel in jezelf als in de wereld thuis kunt zijn.

Eenzaam en toch niet alleen

De inspiratieda ‘In gesprek met eenzaamheid’ is een ééndaagse training in het ontdekken van nieuwe verbindingen. En om te ervaren dat je niet alleen bent – ook als je je alleen vóelt. Want diep in ons leeft een onverwoestbare verbondenheid, als een plek die nooit afgesneden is.

Spreekt het je aan om deel te nemen aan deze inspiratiedag? Wellicht begeleid je mensen als trainer of coach of heb je ervaring met gevoelens van eenzaamheid? Je bent welkom!

Meld je hier aan  voor de Inspiratiedag “In gesprek met eenzaamheid’  op 19 december

De laatste cliënt

Dit verhaal gaat over een goedgemutste therapeut met een goedlopende praktijk. Hij heeft zijn leven keurig op orde.

Op zekere dag zit er aan het einde van zijn werkdag, nog een laatste cliënt in zijn praktijk te wachten. Hij denkt “Die zal ook nog wel met mij willen praten, ik ben wel moe na zo’n drukke dag en heb zin om naar huis te gaan, maar vooruit!

En hij zegt: kom binnen. De man neemt tegenover hem plaats en blijft hem de hele tijd zwijgend aankijken, op een manier zoals nog nooit iemand hem aankeek. De therapeut denkt eerst: nou ja, ik zal even wachten. Beetje geduld hebben, dan komt de man zo meteen wel los. Maar dat gebeurt niet.

Niks, alleen stilte

En dan begint de therapeut onrustig te schuiven op zijn stoel. Hij zegt: ‘Ja, ik begrijp het wel, het is heel moeilijk als je iets wil zeggen en je hebt er geen woorden voor. Je zit zo dicht, ik begrijp het heel goed!’.

therapeutMaar van de andere kant komt geen reactie. Niks, alleen stilte. De man kijkt en zit stil. Hij kijkt niet boosaardig of verontrustend of zo. Hij kijkt gewoon. De therapeut ziet van alles in die ogen, hij projecteert van alles in die blik. Hoelang die ontmoeting duurt weten we niet. Misschien is die man maandenlang teruggekomen. En elke keer zat hij daar stil, zwijgend.

En dan gebeurt er iets, niet met de cliënt, maar heel opmerkelijk met de therapeut. Heel zijn instrumentarium als professional, therapeut of als wat dan ook, niks van dit alles werkt. En tot zijn ontzetting merkt de therapeut dat hij zelf steeds onrustiger wordt, steeds meer gespannen. Er komt van alles bij hem op tegen deze man. Hij weet zich geen raad. Het wordt erger en erger. Wanhoop.

Web van verklaringen

Hij ontdekt dingen in zichzelf die hij niet wil zien. Angst, woede, onmacht, eenzaamheid. Hij ziet de Kaïn in zichzelf, de Hitler in zichzelf. Het liefst wil hij deze man vernietigen die ontsnapt aan het web van verklaringen, waar hij als mens en professioneel geschoold therapeut over beschikt. Zijn therapie helpt hem niet, zijn theologie helpt hem niet, zijn psychiatrische kennis helpt hem niet, evenmin als zijn sociale vaardigheid.

Niets en niets bleef er meer over. Het was schokkend, onthullend en verwarrend.  het was beangstigend. Daar stond hij met lege handen. Het niets, de leegte, de eenzaamheid. het was verschrikkelijk.
En dan kijkt hij de man weer aan.

Overgeven aan het niet meer weten

En dan gebeurt er iets. Plotseling.
Denk niet dat het een plotselinge bliksemflits was of zoiets. Ineens wordt alles anders. De therapeut heeft daar ook geen woorden voor. Het is een overgave. Een loslaten en overgeven aan het niet meer weten. En juist op dat moment breekt het licht door, juist daar als je zelf nergens meer bent.

Hij kijkt naar de ander en bedankt hem want hij weet: deze mens heeft mij gered. Want deze mens heeft aangedurfd wat deze therapeut nooit durfde. Hij durfde in zijn eenzaamheid te kijken, in de leegte, in de onmacht. De therapeut moet erkennen: ik dacht dat ik het was die hem moest bevrijden, maar hij bevrijdde mij uit al mijn webben, uit al mijn vooroordelen.

Vrij bewerkt naar een verhaal van Ton Lathouwers en Howard Cooper.

 

rust zoeken in het hart van onrust

Kijk je er ook naar uit om een dagje heerlijk alleen te zijn?  Rust zoeken en stilte, zonder de drukte van de wereld om je heen?

Je kijkt er misschien  naar uit om even lekker in je uppie te ontstressen en van de rust te genieten. De werkelijkheid is vaak anders…

Het is niet makkelijk om alleen te zijn met jezelf. De eerste uren wentel je je misschien in een weldadige rust, maar al snel kan je op een onaangename manier op jezelf teruggeworpen worden. Je raakt in een sombere bui en onrust overvalt je. Je voelt je lusteloos en hebt de neiging om aan jezelf te ontvluchten door de telefoon maar weer te pakken, je vrienden te bellen of je agenda toch maar weer vol te proppen.

Het is voor velen moeilijk om de rust te zoeken en in stilte alleen te zijn met zichzelf. We piekeren over de details van ons leven en onze demonen hebben vrij toegang om hun gezicht te laten zien. Nee, dan maar beter om die leegte weer op te vullen met lawaai om ons heen en andere vormen van afleiding of verleiding. En zo raken we steeds verder weg van onszelf en ontlopen we het wezenlijke in onszelf . 

stil staan te midden van onrust.

rust zoeken; Het is natuurlijk wel fijn om alleen te zijn.  Alle drukte van je af te zetten  en tot jezelf te komen. Maar er kan ook zomaar een gevoel van eenzaamheid of depressiviteit ontstaan. Wat doe op zo een moment als je op een dood punt bent aangekomen en niet in staat bent om je hiervan te bevrijden?

Toch is dit een cruciaal punt. Het vraagt moed om het tij te keren. De Duitse monnik Anselm Grün, noemt dit ‘het nederig afdalen in je eigen werkelijkheid’.  Hij benadrukt het belang om stil te staan te midden van onrust. Ofwel de moed te hebben om bij deze negatieve gevoelens te blijven en als een nieuwsgierig kind deze gevoelens te verkennen en te onderzoeken.

Meditatief moment inlassen

Als deze innerlijke onrust zich aandient, vlucht er dan niet voor weg, maar neem dan de tijd om een meditatief moment in te lassen. Dat hoeft echt niet op een meditatiematje en hoeft niet langer te duren dan 10 minuten.  Ga gewoon ergens rustig zitten of liggen en maak contact met je lichaam, voel je ademhaling en ervaar met bewuste aandacht jouw gevoelens van dat moment.  Probeer dit te doen vanuit een oordeelloosheid en met een mild oordeel naar jezelf.  Duik er helemaal in en laat gevoelens van irritatie, boosheid, angst of onmacht de revue passeren, alsof je van een afstand naar de film kijkt van jouw leven, zonder dat je daar helemaal in op gaat.

rust zoeken in stiltemomenten

Gedurende de dag een of meerdere stiltemomenten inbouwen kan je helpen om je bewustzijn te verdiepen en meer rust te ervaren. Soms valt het niet mee om het vol te houden omdat de ratio alles in het werk stelt om de stilte te ontvluchten. Probeer daarom vaste momenten in te plannen waar je op een stil plekje gedurende ca. 10 minuten de aandacht op jezelf richt en in verbinding komt met het hart van de stilte.  Ook als onderbreking van een drukke werkdag zul je direct de voordelen merken van een  dergelijk stiltemoment.

alleen zijnDoor dagelijks deze momenten in te bouwen geeft deze vorm van reflectie je meer rust en zelfkennis. Het doet je anders naar de dingen kijken en je waarneming wordt dieper. Een ander belangrijk aspect is dat je compassie met de wereld om je heen groter wordt. Je ervaart meer verantwoordelijkheid en ‘gezamenlijkheid’.  Hiermee ontwikkel je een grotere veerkracht om met de uitdagingen van het leven om te gaan.

Ben Hoogenboom/ ZenCenter